به یاد یاران خوش‌نام در بند دیو، و به یاد کشته‌های خیابان‌ها، و به یاد رفیقان زیر تیغ، و به یاد هر کسی که نامش کلمه‌ای است در سرود بلند آزادی، و به یاد تو که محزون در انتظار بهار بودی، و به یاد من که ابر گمشده‌ای هستم، و به یاد خون روی سنگفرش و آسفالت... ‏سال بهتری باش سال نو. باهارتون قشنگ باشه مردم بی‌لبخند ❤️ نویسنده: حمید سلیمی

مریم حسینیان از نویسنده هایی بود که داستانهایش را دوست دارم. لطافت و ظرافت خاصی دارد.ایشان یک بار هم مهمان کلاس داستان نویسی ما بود به اتفاق همسرش آقای یزدانی خرم. و قلم هردویشان بی نظیر بوده و هست. مریم حسینیان چندصباحی هست که از این خاک رخت بربسته و دیگر بین ما زمینی ها نیست:(امروز از مهدی یزدانی خرم در نوشته ای که از درد فقدان مریم نوشته بود خواندم:"احتمالن مى گويند من تلخ و كم اميد شده ام كه شده ام . اما اين واقعيت است كه ناتوانى از التيام رنج كسى كه دوستش دارى تو را به وضعيت شمع دچار میكن

اگر اندکی پایین‌تر بود آسمانمثل دیگر شاعران آرزو نمی‌کردم که چیزی بر آن بنویسممی‌بریدم و پیش‌بند پرنده‌هایش می‌کردم.اگر این رودها ادامه نمی‌یافتندبه خیالشان ته دنیا را ببینندبر ساحل نمی‌نشستم(مثل پرنده‌ها، قایق‌ها)و به شور ابدنمی‌اندیشیدم، تقطیرش می‌کردمدر قلمم می‌ریختم.اگر این ماه آن‌قدر جدی نبودکه طی هزاران سالحتا یک قدم به سمت خانۀ من برنداردبر می‌داشتم وصافش می‌کردم روی میزمی‌نوشتم: چه ارزش دارد زندگیکه این همه چیز داشته باشی و بگذاری بمیری.حیفهیچ‌کدام‌شان مال ما نیستو چه قدر دوستت دارم زند